Jeugdzorg

Standpunt: sp.a wil jongeren eindelijk de gepaste hulp geven die ze nodig hebben

De plaats van de wieg bepaalt in grote mate de slaagkansen en toekomst van een kind. Heel veel kinderen worden goed omringd maar sommige kinderen hebben pech, sommigen raken zwaar beschadigd, anderen leggen dan weer een hobbelig parcours af. sp.a stelt de noden van het kind centraal en tekent het zorgaanbod op basis daarvan uit. Dat staat haaks op de manier waarop jeugdhulp vandaag wordt georganiseerd. Dat vertaalt zich in pijnlijke cijfers die menselijke drama’s verbergen. Kinderen zoals Jordy of Ferre zijn het topje van de ijsberg, hun lijden en dood moeten een alarmbel zijn om het beleid definitief om te gooien.

Vandaag wordt de tijdige toegang tot hulp onvoldoende gegarandeerd. Zo moeten bijna 8.000 kinderen gemiddeld een half jaar wachten voor hulp wordt opgestart. Voor psychiatrische hulp is de wachttijd 3 jaar, voor hulp bij autismespectrumstoornissen is dat 5 jaar en thuisbegeleiding 1 jaar. Amper 42 procent van de prioritaire gevallen krijgt hulp in de eerste zes maanden na erkenning van het noodgeval. De crisishulp in Vlaanderen staat nog in haar kinderschoenen. Terwijl in 2015 alleen al meer dan 7.500 minderjarigen recht hadden op crisishulp, werd die maar 298 keer ingezet. Voor een welvarende regio als Vlaanderen is dat onaanvaardbaar. 

Ook de zorgcontinuïteit is een probleem van formaat. Zo stopt de individuele begeleiding wanneer je 16 wordt. De gevolgen zijn navenant: terwijl er jaarlijks 2.000 minderjarigen extra roepen om gepaste hulp, raken hulpverleners uitgeblust en worden problemen zelfs niet meer gemeld omdat de administratieve last enorm is, de hulp ongepast of jongeren in nood volwassen zijn voor hun naam bovenaan de wachtlijst verschijnen.

sp.a wil drastisch het roer omgooien en jongeren eindelijk de gepaste hulp geven die ze nodig hebben.

We verminderen de administratieve last, we voorzien zorgcontinuïteit (ook na 16 jaar) door trajectbegeleiding en laten het hulpaanbod evalueren door de jongere zelf. 

Met andere woorden, we investeren meteen in jongeren in nood én hun begeleiders in plaats van in structuren. We draaien het financieringssysteem om: in plaats van 70 procent te investeren in dure residentiële opvang en 30 procent in het preventieve aanbod, keren we deze verhouding om. Door massaal in te zetten op een uitgebouwd ambulant en preventief aanbod en de duurste zorgvormen te reserveren voor wie dit nodig heeft, lossen de wachtlijsten zichzelf op en krijgt een crisissituatie een directe oplossing.