IEDEREEN HEEFT NOOD AAN NIEUW SOCIALISME

Op kinderen in nood bespaar je niet

#wijzorgenervoor


De plaats van de wieg bepaalt in grote mate de slaagkansen en toekomst van een kind. Heel veel kinderen worden goed omringd maar sommige kinderen hebben pech, sommigen raken zwaar beschadigd, anderen leggen dan weer een hobbelig parcours af. 

Vandaag beleven we een echt zorgcrisis in de jeugdzorg. Tientallen getuigenissen van ouders die ten einde raad zijn omdat ze jaren moeten wachten op gepaste hulp voor hun kind, maar ook van begeleiders, hulpverstrekkers en verzogers die vandaag vele handen te kort komen om kinderen de zorg te geven die ze verdienen. Die getuigenissen verzamelen we op uwzorgzekerheid.be. 

Menselijke drama’s - zoals met Jordy gebeurde - die de krant halen, zijn maar het topje van de ijsberg. Maar hun lijden en dood moeten een alarmbel zijn om het beleid definitief om te gooien. Politiek is een kwestie van keuzes. Keuzes over wat je met de beschikbare middelen doet. Als de jeugdhulp in Vlaanderen vandaag zwaar te kort schiet, is onze keuze zonneklaar. Zeker als je weet dat kinderen in Vlaanderen soms in een cel belanden bij gebrek aan plaats in een gespecialiseerde zorginstelling. 

Op kinderen in nood bespaar je niet

Het is simpel: op kinderen in nood bespaar je niet. Om die nieuwe zorgnoden in te vullen, is extra investering in de jeugdzorg (voor elk kind die zorg nodig heeft, maar ook voor zij die voor kinderen zorgen) noodzakelijk. Want nu volstaat het niet, zoveel is duidelijk. Investeringen om een zorgaanbod op maat van het kind uit te tekenen.

Zo wordt vandaag de tijdige toegang tot hulp onvoldoende gegarandeerd. Bijna 8.000 kinderen moeten vandaag gemiddeld een half jaar wachten voor hulp wordt opgestart. Voor psychiatrische hulp is de wachttijd 3 jaar, voor hulp bij autismespectrumstoornissen is dat 5 jaar en thuisbegeleiding 1 jaar. Amper 42 procent van de prioritaire gevallen krijgt hulp in de eerste zes maanden na erkenning van het noodgeval. De crisishulp in Vlaanderen staat nog in haar kinderschoenen. Terwijl in 2015 alleen al meer dan 7.500 minderjarigen recht hadden op crisishulp, werd die maar 298 keer ingezet. Voor een welvarende regio als Vlaanderen is dat onaanvaardbaar. 

Ook de zorgcontinuïteit is een probleem van formaat. Zo stopt de individuele begeleiding wanneer je 16 wordt. De gevolgen zijn navenant: terwijl er jaarlijks 2.000 minderjarigen extra roepen om gepaste hulp, raken hulpverleners uitgeblust en worden problemen zelfs niet meer gemeld omdat de administratieve last enorm is, de hulp ongepast of jongeren in nood volwassen zijn voor hun naam bovenaan de wachtlijst verschijnen.

Elk kind verdient de allerbeste zorg. 

We verminderen de administratieve last, we voorzien zorgcontinuïteit (ook na 16 jaar) door trajectbegeleiding en laten het hulpaanbod evalueren door de jongere zelf. 

Met andere woorden, we investeren meteen in jongeren in nood én hun begeleiders in plaats van in structuren. We draaien het financieringssysteem om: in plaats van 70 procent te investeren in dure residentiële opvang en 30 procent in het preventieve aanbod, keren we deze verhouding om. Door massaal in te zetten op een uitgebouwd ambulant en preventief aanbod en de duurste zorgvormen te reserveren voor wie dit nodig heeft, lossen de wachtlijsten zichzelf op en krijgt een crisissituatie een directe oplossing. 


Elk kind verdient de allerbeste zorg #wijzorgenervoor